| Yazı Sistemi | Ara Metinler Yazı Sistematiği |
|---|---|
| Yazarlık Yöntemi | Oluş Yazarlığı |
| Felsefi Fonksiyon | Oluş Hali |
| Tür | Köşe Yazısı |
| Seri | Köşe Yazıları |
| Multimedya |
🎧 Podcast: yok ▶️ Video: yok 🧠 Zihin Haritası: var 📄 PDF: yok |
| Üretim / Revizyon | 27 Ocak 2026 / - |
| Alıntı |
Alıntı: — |
Hayattan istediğimiz şey nedir? Bir parça “huzur”, “bilgi arayışı” peşinde geçen bir hayat ve biraz da “mutluluk”. Tabii ki bu bilgi arayışının peşinde geçen hayata ilahi bir önem atfetmiyoruz. Sizce de buna ilahi bir önem atfetmek gerekli mi? Bunu böyle değerlendirmiyoruz. Bu; bizi hayatta meşgul eden, algılarımızı genişleten, aklımızı keskinleştiren ve bizi bir nevi “varoluşun karanlığı” içerisinde teselli eden bir “arayış” olarak devam edecek. Sizce de öyle olmalı değil mi, dostlarım? “Hakikatin kendisine yaklaşma çabası” olarak görülmelidir tüm bu süreç. O yüzden bugüne kadar yapılmış olan pek çok şey aslında büyük bir “özveriden” ibarettir. Aynı zamanda hayatın içerisindeki “mücadelelerimiz” bize pek çok şeyi öğretti ve öğretmeye devam edecek. Dostların kalıcı olmadığını, ezberin kısa süreli olduğunu, bilgi arayışı peşinde giden “hakikat yolcusunun” kurumsallaşmış bilgi içerisindeki “çıkar ilişkilerinden” neden nefret edebileceğini bizzat deneyimleyerek görmesi olacak karşılaşacağımız şeyler. Buradan öğreneceğiz işte bunları.
Bu süreç içerisinde “depremler” yaşadık, yaşayacağız, “pandemiler” yaşadık, yaşayacağız. Sevdiklerimizi kaybettik, kaybedeceğiz. Ebeveynlerimizi, yakınlarımızı, dostlarımızı toprağa verdik, vereceğiz. Bazen yoldan sapar gibi olduk, olacağız ve bazen de yola koyacak işlerin altında kalacak gibi hissettik, hissedeceğiz. Evet, hissettikçe güçleneceğiz o zaman ve bazen de “yolun sonuna” geldiğimizi zannettik, zannedeceğiz. Ancak görünen şey: bir “sonun” bir başka “başlangıcı” doğuracak olması olacak. Bir başka başlangıç ise ufukta yeni bir sona işaret edecek. Daima mutlu ve huzurlu “yuvamızın hayali” ve “tüten bacamızın sıcaklığı” içimizi ısıtırken, bizleri ümitvar kılacak bu yolda. Bu durumda insanın ömrü binlerce yıl dahi olsa “ölüm ve doğum döngüsünden” kurtulamayacak diyebilir miyiz dostlarım, söyleyin. Belki de bu bize bir “armağandır”. “Sonsuzluk” denilen şey, varlığın içerisinde bir “çileye” ve “cehenneme” dönüşebilir. Ve bu bakış açısıyla varoluşu ele aldığımızda, kısacık ömrün bizlere verilmiş bir armağan olduğunu söylememek ve bunu öyle görmemek içten bile değil artık.
Yeni yüzler tanıdık, tanıyacağız, yeni insanlarla tanıştık, tanışacağız. Hiç görmediğimiz “uzak diyarların” hikayelerini dinleyip durduk, duracağız. Hiç tanışmadığımız o “sevgiliyi” bekledik, bekleyeceğiz mehtaplı bir gecede. Ve rüzgar bir yandan eserken saçlarımızı okşayacak bir “annenin şefkat eli” gibi varoluşun şu kısacık anı içerisinde. Kim bilir, “sonsuzluğa” yaklaşabilecek ve belki de onu hissedebileceğiz. Bu kadar işte. Belki de bütün bu çabaların sonucunda alacağımız şey sadece bunlar olacak ve belki de “yeterlidir” insan için tüm bunlar. Ne dersiniz, dostlarım?
Araştırmacı-Yazar
Mehmet Hüseyin Arslan
